ГА «Саюз пiсьменнікаў Беларусi»
БЛОГ Алы Страшынскай    (Клемянок)

 Паэтэса, журналістка. З 1995 года жыве ў г. Смаргоні,працуе загадчыкам аддзела культуры, маралі і права мясцовай газеты “Светлы шлях”.  з творчай біяграфіі:
 Друкавацца пачала з 1977 года ў мясцовай маладзечанскай газеце і ў рэспубліканскай прэсе. Вершы змяшчаліся ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, “Куфэрак Віленшчыны”, штотыднёвіку “Літаратура і мастацтва”. Выдала кнігу прозы і тры кніжкі вершаў.
e-mail: alaklemianok@bk.ru

РАЗЫНКІ І ПЯРЧЫНКІ

image

   Гэта толькі здаецца, што наша жыццё аднастайнае і шэрае. У кожным дні ёсць нешта прыемнае, прыгожае, а калі і адмоўнае, то ўсё адно - карыснае для асабістага развіцця. Каб зразумець гэта, проста трэба расплюшчыць вочы, глядзець не пад ногі, а навокал. Навострыць вушы і слухаць. Знаходзіць свае “разынкі” сярод будзёных спраў. Адчуваць, як атуляе нябачная энергія Космасу наваколле, уліваючыся ў нашы целы і душы зямнымі радасцямі.

   * Смаргонская элегія ў пяці тамах...чытаць

   * Арт-тэрапія ад Галіны СУШКО...чытаць

   * Майстар кароткага жанру...чытаць

   * Дарослыя вершы ці маніфест юнацтва?...чытаць

   * У пошуках натхнення і душэўнасці...чытаць

   * Рытарычных пытанняў майстар...чытаць

   * Летазлічэнне Алы Канапелькі....чытаць

   * ДЗЕСЯЦЬ ПЫТАННЯЎ ДА ПАЭТА.. Інтэрвью з Мар'янам Дуксам...чытаць

Крыж у лясным гушчары (навела)

image

У той дзень, калі я вырашыла, што сваю жыццёвую місію выканала з ліхвой, стомлены анёл-ахоўнік склаў свае крылы, патрапаныя ў маіх бясконцых вандроўках, поўных рызыкоўных прыгод і бесперапынных пошукаў ісціны. Больш ён не ляцеў навыперадкі з маімі марамі і памкненнямі, падсцілаючы саломку там, дзе я магу паваліцца, і не перакрываючы бураломам дарогу, якая вядзе да багны. Час ад часу ён па старой звычцы пасылаў нейкія знакі перасцярогі ў сны, што трывожылі маю свядомасць няпэўнымі вобразамі і страшылкамі. Мог пракрычаць дзікім голасам балотнай птушкі або скінуць яркі метэор з начнога неба, папярэджваючы пра небяспеку. Але рабіў гэта ўсё радзей і радзей, пакуль супакоены не заняўся сваёй любімай справай: ляпіць скульптуры з нябесных аблокаў.

Мой анёл-ахоўнік спачываў на пышных аблоках сіняга вераснёўскага неба, грэючыся ў цёплых аксамітных промнях восеньскага сонца, калі я, збіраючы грыбы ў незнаёмым лесе, забылася пра асцярожнасць, адыходзіла ўсё далей і далей ад старой дарогі. Спачатку мяне зачаравалі маладзенькія чырвонагаловыя падасінавічкі ў бярозавых пасадках, затым давялі да азарту россыпы лісічак, што знайшлі прытулак пад старымі панурымі ялінамі... ....чытаць...

Мемуары на развітанне

image

- Куды ты спяшаешся, радасць мая? Хто цябе там чакае: пральная машына, тэлевізар, наўтбук? Яны табе служаць ці ты ім? Ты ж не рабыня гэтым рэчам. Павер, нічога не зменіцца, калі ты пазней іх уключыш. А вось мяне ты можаш не пачуць больш, бо я не буду мець таго настрою, што сёння, каб распавесці табе пра цікавыя здарэнні свайго жыцця. Таму пасядзі і паслухай, бо такога ты не прачытаеш ні ў раманах, ні ў сваіх электронных кніжках. Хочаш гарбаты? Каву не прапаноўваю, бо позна. Пячэнькі вазьмі або цукерку.

Зіначка прысела на канапу, а яе падапечны састарэлы дзед, па-начальніцку вальяжна разваліўшыся ў фатэлі вырабленым ў стылі “застойнага” ампіру, гартаў у руках старонкі свайго чарговага дзённіка. Язэп Фядосавіч мае некалькі “тамоў” гэтых рукапісных дзённікаў. Праўда, не згадваў пра іх амаль да таго часу, пакуль сацыяльны работнік Зінаіда, вычышчаючы антрэсолі, аднойчы не выцягнула рарытэты на свет божы. Два тыдні пасля гэтага дзед быў заняты чытаннем сваіх так званых мемуараў. А цяпер навязліва дзеліцца вытрымкамі з жанчынай. Яна разумее, што старому проста патрэбен слухач і яшчэ яму патрэбна крыху даўжэй, чым прадугледжана дамовай з сабесам, прысутнасць жывога чалавека у яго пустой кватэры ўдаўца. ....чытаць...

За мяжой аседласці, на мяжы Сусвету

image

Кульбака-паэта, Кульбака-празаіка і драматурга ведалі і любілі ў Мінску, Маскве, Варшаве, Вільні, Коўне, Адэсе, Берліне, нават у далёкім Брукліне. Любілі і паважалі за яго неардынарную творчасць, за жыццялюбства, за талент педагога і наватара. Яго творчае жыццё ад першага апублікаванага верша “Зорачка” і да апошняй п’есы ахоплівае толькі два дзесяцігоддзі. Творы Машэ Кульбака перакладзены на беларускую, літоўскую, польскую, нямецкую, англійскую, французскую мовы.

Яго забілі і доўгі час хавалі гэта, выкрэслілі яго імя, спалілі кнігі. Толькі, як вядома, рукапісы не гараць, а надрукаванае і выдадзенае - тым больш. Аднаму Богу дадзена права вырашаць, якім творам жыць, а якія павінны знікнуць. ....чытаць...

ШЧАСЦЕ МАЁ ТРЫВОЖНАЕ

imageimage

   ...чаго варты ўсе нашы дасягненні, калі няма да каго прытуліцца, няма з кім падзяліцца сваімі радасцямі і нягодамі, а ў шэрагу будняў акрамя працоўных і творчых перамог няма таго, што называюць сямейным дабрабытам. Пад дабрабытам я маю на ўвазе не столькі дастатак у матэрыяльным плане, як душэўны камфорт у акружэнні родных людзей. Мая сям’я і ёсць тыя людзі, якія мяне натхняюць і якія, па-сутнасці, з’яўляюцца для мяне галоўнай жыццёвай матывацыяй.. ....чытаць...

ЗБІГНЕЎ ЖАКЕВІЧ ПРА СМАРГОНШЧЫНУ

image

   ....Не трэба мець вялікага таленту, каб проста расказваць пра тыя ці іншыя дзеі, здарэнні, выпадкі. Для таго чалавек і надзелены ўменнем размаўляць, каб даносіць інфармацыю да іншых з дапамогай слоў маўлення. Не спатрэбіцца геніяльных здольнасцей, каб словамі апісаць вусна ці пісьмова як падзеі, так і абстаноўку або свае ўражанні ад убачанага. І толькі ўвасобленыя ў слове пачуцці – вось той крытэрый, якім, на маю думку, вымяраецца ўзровень таленавітасці і адоранасці пісьменніка. .. чытаць...

Музей для дваіх:
“Хіба на вечар той можна забыцца…”

   Адразу шчыра прызнаюся, што да ўсялякіх замежных “імплантантаў” у нашу нацыянальную культуру стаўлюся без асаблівага энтузіязму. Таму з пэўнай доляй іроніі паўдзельнічала ў конкурсе да Дня закаханых, абвешчанага мінскім літаратурным музеем Пятруся Броўкі. Проста была даволі працяглая рэпрыза паміж мерапрыемствамі і справаздачамі з іх у газету, і я вырашыла крыху павесяліць музейных работнікаў, даслаўшы ім, як таго патрабавалі ўмовы конкурсу, наш з мужам фотаздымак і верш Броўкі з адпаведным зместам да яго.....

чытаць...

СВЕТ У КАНЦЫ ТУНЭЛЯ

   Шаноўны карэктар або рэдактар, калі вы паспяшаліся перакрэсліць у маім загалоўку слова “свет” і замяніць яго на “святло”, то аднавіце, калі ласка, першы варыянт. Таму што насамрэч я маю на ўвазе не электрамагнітнае выпраменьванне, успрымаемае чалавечым вокам, а філасофскае паняцце ўсяго існага, напрыклад, быццё чалавека. Каб зразумець ход маёй думкі, трэба прачытаць творы з новай кнігі Ніны Рыбік “Скрыжаванні”. Кніга пра жаночыя лёсы, але прачытаць яе будзе цікава і мужчынам, таму што аповесці і апавяданні з яе, наогул пра асабістыя стасункі, пра памылкі юнацтва, пра расплату за свае грахі і глупствы, пра імкненне да шчаслівага жыцця. Надзея на шчасце вядзе герояў кнігі праз змрочны тунэль здрад, расчараванняў, беднасці, душэўных страт у новы свет, які існуе паралельна з пакутлівым шляхам, але выйсце з якога - толькі ў канцы тунэля. ....чытаць...

ЖЕНСКАЯ ТЕРРИТОРИЯ


 *  Отзыв на книгу Аллы Никипорчик "На грани – счастья"....чытаць

 *  ПОНЕДЕЛЬНИКИ....чытаць

 *  КАЗКІ ДЛЯ ДАРОСЛАГА СЫНА....чытаць

Ці патрэбна нам сёння “Вайна і мір”?


   Такое сабе нават уявіць немагчыма, таму што такога не можа быць наогул. Тым не менш, паспрабуйце сабе ўявіць, што прафесію …, напрыклад, урача абвясцілі не прафесіяй, а хобі - захапленнем нейкай часткі грамадзян, што маюць сярод іншых сваіх талентаў і схільнасцей прыроджаныя ці набытыя з цягам часу здольнасці ў лекаванні людзей..чытаць...