БЕЛАРУСІЯ

Да далоняў-палёў дакрануся я,

Да грудзей – да узгоркаў-раўнін,

Дарагая мая Беларусія,

Як жанчына сярод ты краін.

Цяжкай доляй зусім ні стамлёную,

Загаішую раны свае,

Расквітнеўшую і адраджоную,

Ці ж хто-небудзь цябе пазнае?

Ні усходняя, і ні заходняя,

На мяжы працілеглых міроў,

Ты – матуля, адзіная, родная

Для зусім розных думак і моў.

Ні бурлівая і ні імклівая,

Як святар, што узносіць свой крыж,

Прыгажуня мая сарамлівая:

Там дзе можна сказаць, ты змаўчыш.

Над уласным калі ўздымуся я,

На чым штодзень усе мы стаім,

Усё тое, што ёсць “Беларусія”,

Пашыраецца ў сэрцы маíм.

Í ні хто бы там, і ні як бы там,

Í ні што б пра цябе ні казаў,

Я засёды для ўсіх гэтых носьбітаў

Застануся, як серп той для траў!

Буду светлай і чыстай крыніцаю

Тым, хто хоча Радзіму любіць,

Бо, хто быў ўскалыханы зямліцаю,

Сны пра хвалі марскія ні сніць.