Бо ёсць ты беларусам!

Цары, паны ды “маскалі” –

Вякамі пад прымусам,

Таму ні чулі на зямлі

Пра Князя з Беларусі.

Другі народ, нібы агонь,

Са сталі гартаванай,

А ты, мой людзе, як той конь,

Што дрэмле й зацугляны.

І ты, мой сябра, як і ўсе

Не павядзеш і вусам,

Глынуўшы костку ў кілбасе,

Бо ёсць ты беларусам!

Разумны бацька, з густам брат,

Ды што ж гэта за ліха:

Табе не трэба лепей, шмат,

А трошкі, ды каб ціха.

Каб лепей жыць, не гараваць

З авансам да зарплаты,

Усё ты маеш… каб дадаць

Яшчэ і дух заўзяты.

Радзіма ёсць, ды хоць пазыч

Імпэту патрыёта:

Глядзіш ты моўчкі на злачынц

Праз вокны, ці з-за плота.

А зробіш крок – з Яўропы – кыш! –

На сметнік свой, братусе!

Што, крыўда ёсць? Чаму ж маўчыш?

Бо ёсць ты беларусам!