БЛІЖНІ

Гаварыла з дзяцінства мне мама:

– Палюбі сваіх бліжніх, сынок,

Бо аб гэтым прасіў нас таксама

І Збавіцель наш – Велічны Бог!

З той пары я пачаў не злавацца,

Калі нехта сціскаў мне кадык,

Нават ролю выконваў паяца,

Каб мой бліжні суцешыў свой рык.

Ды з гадамі (куды ад іх дзецца?),

Твар паглядаў сваіх не пазнаць,

Зразумей я: хто побач і трэцца,

Бліжнім можа не быць і не стаць.

Нават болей скажу, што не стане

Бліжнім той, хто адразу не стаў,

Можа сябрам ён стаць, ці ў пашане,

Ды не мець для кахання падстаў.

Бліжні – менш для сябе, табе – болей,

Хлеб не пораўну дзеліць заўжды,

Ну, а ты адшчыпнеш з хлебнай долі,

Каб яму болей даць да яды.

Бліжні той, хто па духу нам любы

І ў адным накірунку глядзіць,

Хто, пачуўшы тваёй смерці трубы,

За цябе стане Бога маліць.