ДЫЯЛОГ

– Ты чаму усміхалася ўчора?

– Бо ўвесь час ты за мной назіраў.

– Але ж потым была, як у горы!

– Бо ты раптам глядзець перастаў.

– А чаму, зрэшты, позірк схавала

І да твару згарнула ўсю кроў?

– Бо валоданне целам губляла,

Калі ты да мяне падышоў.

– А чаму зноў жа позірк з'явіўся,

І як сонейка ў небе заззяў?

– Бо ты ціха стаяў, як маліўся,

І ў канцы маю руку узяў.

– Але ж сёння, чаму ужо зрана

Плачаш – з вейкаў сляза за слязой?

– Бо знайшла я цябе, мой каханы,

І ад шчасця, адзіны ты мой…