I КАЛІ ТЫ

I калi ты мяне, калi ты

да нябёсаў паклiчаш калi,

адзiнотай у жаль спавiты

адгукнуся табе з зямлi.

Ты – маё зiхаценне мары

(сонца, часам, зiхцiць слабей),
ты ёсць там, дзе блукаюць хмары,

я блукаю зусім нiжэй.

Просiш ты павыпростваць крылы,

стаць хоць трошачкi больш, чым я ёсць,

я спрабую, ды, Божа мiлы:

тут я дома, а там – я госць.

I нi тут, i нi там – нiдзе я

не знайду для кахання выш,

бо, калi ты згубiў надзею,

безнадзейнасць – астатнi крыж.