КРАНАННЕ

Ёсць дотык да твару каханай,

Ёсць дотык да цела яе,

Калі ты з натоўпу абраны,

Ад дотыку сэрца пяе.

Ад дотыку кроў забурляе,

І шчасце прыбавіць вагі,

Не слова жыццё пабуджае,

А дотык на дотык другі.

Ды ёсць нешта больш датыкання,

Ёсць нешта з вытокаў цішы,

І гэтая значнасць – крананне,

Крананне глыбіняў душы.

Кранае не шчырая пара –

Дабра блік і радасці час,

Кранае сакральная мара,

Святло запаліўшая ў нас.

Калі ты, не так, як ўсе людзі,

Аднойчы крануты быў чым,

Яно у жыцці вечна будзе

Імгненнем тваім залатым.

З гадамі былое згарнецца,

Які б ты не быў чалавек,

Ды тое, што сэрца кранецца,

Цяплом у ім будзе навек.