НАТОЎП

У натоўпе ты знойдзеш не долю –

У натоўпе куюць ланцугі,

Каб ты выканаў іншую ролю –

Неразумна-сляпога слугі.

Мае той уласцівыя думкі

І пагляды насамрэч свае,

Хто з рабамі і ладзіць стасункі,

Толькі як ланцугі ім куе.

Нас да шчасця усіх, як на тросе,

Зацягнуць нехта хоча спраддзён…

О, бясцэннасць прыватнага лёсу!

О, раскоша уласных імён!

Дзе ж духоўнасць – маралі пачатак?

Дзе ж разумнасць – інстынктам турма?

У натоўпе кахання зярнятак,

Як у стадзе – ніколі няма.

У натоўпе не сэрцам ты судзіш,

І душы не было там спрадвек,

У натоўпе, як большасць ты будзеш,

Ды не кожны там, як чалавек.