«Усё сышло, быццам кволая зёлка, // Крык птушыны ляціць над зямлёй, // І заплача паўночная зорка // Над маёю пакутнай душой…». Марыя ЦІТАРЧУК. Выбраная лірыка.

Страта блізкіх, сяброў – гэта тое, да чаго немагчыма прызвычаіцца, з чым нельга змірыцца. Але пакуль жыве памяць, мы працягваем жыць адзін для аднаго па абодва краі вечнасці. Светлай памяці калегі і сябра, паэта Пятра Сямінскага сваё эсэ прысвяціла
Аліна САБУЦЬ.

Пра тое, якім у нашай памяці назаўсёды застанецца Пётр Сямінскі, працягваюць расказваць гродзенскія пісьменнікі. Чытайце аповяд пра апошняе фота сябра і калегі, які заўчасна пайшоў з жыцця, Анатоля АПАНАСЕВІЧА.

«Для нас его бессмертие – в стихах». Своими воспоминаниями о Петре Семинском в подборке трогательных лирических посвящений разных лет поделилась ветеран труда, общественный деятель, гродненская поэтесса, прозаик Наталья ЧАКЛИНА-ГОРБАЧЁВА.

Пётр СЯМІНСКІ «Пакутлівым днём разыходзяцца душы...».
Вершы розных гадоў.

«Афіцыйныя абмежаванні, перашкоды не маглі спыніць напор яго творчай энергіі. Аптыміст па светаадчуванню, ён не абыходзіў, не згладжваў складаных з'яў і праблем жыцця, але жыццесцвярджальны дух прысутнічаў у яго творах нязменна...». Успаміны пра Аляксея Нічыпаравіча Карпюка Алены Вітальеўны РУЦКАЙ

Што даражэйшае за гэта, за ўспаміны дзяцінства, праведзенага ў вялікай хаце, дзе жылі бабуля з дзядулем, мае бацькi, мой брат і я?» Поўным цёплых успамінаў нарысам, прысвечаным памяці сваёй бабулі Алены Іванаўны Ган (1913-1996), мемарыяльную рубрыку «Даніна памяці» працягвае наша калега са Слоніма Ірына ВОЙТКА.

«З цягам часу боль прытупіўся, але не знік…». Працягам тэматычнай мемарыяльнай рубрыкі нашага сайта сталі кранальныя ўспаміны нашай калегі па пісьменніцкай арганізацыі, беларускай паэтэсы са Шчучынскага раёна Наталлі ЦВІРКО пра роднага і дарагога ёй чалавека – бабулю Касцюк Ганну Іванаўну.