ЦЯРПЕННЕ

Абдымі мяне, вецер паўднёвы,

ды прылашчы, праменчык святла,

каб суцешыць мой дух нездаровы,

што так прагне дабра і цяпла.

Я збягаю ад цяжкасцей быту,

ад блудлівых і злосных людзей,

да маленькіх палёў аксаміту,

да малюнкаў лясных галерэй.

Хай жа лашчыць мой позірк рамонак

і запаліць святло ўспамін,

бо так многа жыццёвых старонак,

дзе арнамент ёсць з гэтых раслін.

Ды, на жаль, «уцячы» – гэта толькі

значыць – «раптам і недзе зыйсці»?

І, як бачу, ніколі, ніколькі

гэта значыць не будзе – знайсці!

Вось і я не здабыў нават крышку

той палёгкі пакутлівых дзён,

бо жаданне палёгкі, ці знішкі –

гэта значыць, што й лёсу праклён.

Зняць з мяне не прашу ўжо ў малебне,

ні хваробаў, ні цяжкасцей пут,

бо на дзень лёсу шчасця патрэбна

тыдзень розных і цяжкіх пакут.